Homeopatia - za i przeciw
Eliza Ryszowska
Jej skuteczność do dzisiaj nie została naukowo udowodniona. Ma tylu zwolenników, co przeciwników, także wśród lekarzy. Sama nazwa „homeopatia" pochodzi z połączenia dwóch greckich słów homois (podobny) i pathos (ból, cierpienie).
Jest to metoda leczenia wprowadzona w XIX wieku przez niemieckiego lekarza Samuela Hahnemanna, polegająca, ogólnie rzecz ujmując, na leczeniu chorób mikroskopijnymi dawkami silnie działających substancji, które wwiększym stężeniu wywołują objawy tychże chorób. Innymi słowy oznacza to, że czynnik, który może spowodować u kogoś symptomy choroby, może także z tej choroby wyleczyć. Na przykład, gdy chory ma gorączkę, lekarz medycyny tradycyjnej poda mu lek przeciwgorączkowy. Tymczasem homeopata podaje w takiej sytuacji pacjentowi lek powodujący gorączkę - tyle że w bardzo małym stężeniu, by pobudzić organizm do zwalczenia temperatury. W odróżnieniu od terapii klasycznej, homeopatia traktuje chorobę jako efekt osłabienia lub wyczerpania się siły życiowej organizmu. Dzięki dynamicznemu wsparciu tej siły odpowiednimi preparatami, możliwy jest powrót do zdrowia. Leki homeopatyczne mają zarówno gorących zwolenników, jak i przeciwników. Naukowcy zarzucają tej terapii głównie to, że jej skuteczność nie jest udowodniona. Wielokrotnie przeprowadzane badania wykazały, że jeśli homeopatia jestw ogóle wjakimś stopniu skuteczna, to efekty leczenia niewiele przewyższają efekt placebo (obojętny środek pozbawiony działania leczniczego). Nie wykazano jednak szkodliwości homeopatii, o ile nie rezygnuje się z zasadniczego leczenia. Dlatego też zaleca się, by preparaty homeopatyczne traktować tylko jako środki wspomagające lub uzupełniające leczenie właściwe.
Zwolennicy homeopatii twierdzą, że jest to metoda leczenia bezpieczna dla kobiet w ciąży, karmiących i małych dzieci. Ponieważ można ją stosować łącznie z innymi lekami, jest także alternatywą dla tych, którzy nie mogą przyjmować typowych środków przeciw przeziębieniu z powodu zażywania leków wchodzących z nimi w interakcje, np. niektórych przeciwdepresyjnych, przeciwpadaczkowych, nasercowych, przeciwzakrzepowych.
Ponadto leki homeopatyczne nie powodują uzależnień, senności i podobnych działań niepożądanych. Bywają niezastąpione przy urazach -przyspieszają wchłanianie się krwiaków, gojenie ran i stłuczeń. Możliwe jest też dobranie leku homeopatycznego skutecznego w przypadku chorób przewlekłych. Wymaga to jednak dużego doświadczenia, cierpliwości i doskonałej znajomości preparatów leczniczych. W każdym przypadku leczenie lekami homeopatycznymi powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza.
Najczęstszymi postaciami leków homeopatycznych są kropelki lub granulki cukrowe (peletki) do podawania doustnego oraz żele i maści do użytku zewnętrznego. Leki doustne przyjmuje się podjęzykowo. Nie należy ssać leku, lecz pozwolić mu powoli rozpuścić się i wchłonąć. Co najmniej 30 minut przed zażyciem preparatu, jak i po jego zastosowaniu, nie wolno jeść, pić ani myć zębów.
| < Poprzedni | Następny > |
|---|
