Druidzi składali ofiary z ludzi i zwierząt
Eliza Ryszowska
Celtowie byli starożytnym ludem, którego pierwotne siedziby znajdowały się w dorzeczu Renu, Dunaju i Menu. W I wieku p.n.e rozprzestrzenili się oni po całej Europie. Zamieszkiwali m.in. Wielką Brytanię. Tam też narodzili się druidzi. Celtyckie słowo „druid" oznacza po polsku „znającego dąb". Byli członkami celtyckiego bractwa religijnego.
Pełnili funkcje sędziów, wróżbitów, lekarzy i nauczycieli. Aby stać się kapłanem i strażnikiem świętej wiedzy, przez dwadzieścia lat musieli pogłębiać swoją wiedzę i doskonalić umiejętności. Najczęściej wierni odbywali swoje magiczne rytuały na terenach bardzo gęsto zalesio- nych. Odziani na biało czcili dąb, jemiołę oraz liczne wojownicze bóstwa. Podczas świąt związanych z porami roku składali im ofiary z ludzi i zwierząt. Zajmowali się także obserwacji gwiazd i magią.
Celtowie wierzyli, że siedliskiem duszy człowieka jest głowa. Obawiali się, że oddzielona od ciała, ale wciąż zachowująca myśli i tożsamość danej osoby, może zostać użyta do celów magicznych. W miejscach, gdzie druidzi odprawiali swoje obrzędy, znajdowano wiele odrąbanych, a potem zasuszonych głów ludzkich. Oprócz sprawowania obowiązków kapłańskich druidzi bywali doradcami celtyckich królów rządzących w Brytanii, Irlandii, a także we Francji. Jedynym niemal źródłem wiedzy o druidach są „Pamiętniki" Juliusza Cezara. Opisywał on m.in. budzące grozę obrzędy religijne celtyckich kapłanów. Po rozwiązaniu organizacji przez Rzym druidzi spadli do roli nieszkodliwych wróżbitów.
| < Poprzedni | Następny > |
|---|
