Demony pustyni
Emilia Leker
Niemal jedną trzecią Maroka pokrywa pustynia, zawsze niebezpieczna dla wędrowców, którzy usiłują ją pokonać. Upalne słońce, brak cienia, roślinności, wody, przemykające w oddali hieny, węże gotowe ukąsić człowieka i objuczonego towarem wielbłąda - wierzchowca, który jako jedyny sprawdza się na niegościnnym terenie. Nic dziwnego, że Sahara stała się tematem wielu niezwykłych legend i wierzeń.
Mieszkający tu Arabowie za zupełnie normalną rzecz uznają istnienie dżinów i demonów. Pierwsze to duchy o nieograniczonej mocy, mogące spełnić każde marzenie człowieka, który potrafi je ujarzmić. Jeśli nie, stają się śmiertelnie groźne. Wiele takich przypadków opisano w pięknej „Księdze baśni z 1001 nocy". Nie należy ich traktować jako zwyczajnych bajek, a raczej jako filozoficzne przypowieści o wolace człowieka z siłami natury. Ze spotkania z dżinem bezpiecznie wyszedł Aladyn - jego czarodziejska lampa przyniosła mu nie tylko bogactwo, ale i miłość. Lecz wieśniak znajdujący starą amforę nigdy nie wie, co znajdzie,gdy ją otworzy - może tylko stęchłe powietrze czy dawno zwietrzałe wino, a może ducha, który wyzwie go na pojedynek. Czasem lepiej nie otwierać antycznych butli. Rozzłoszczony wieloletnim uwięzieniem dżin (Salomon zamknął wszystkie dżiny w zalakowanych amforach) może rozszarpać niewinnego człowiek na strzępy. Niebezpieczejnstwo czyha na każdym kroku.
Na przykład bezwzględnie nie wolno wyruszać na pustynię m właściwego zabezpieczenia nie tylko woda i żywność, ale również amulety i odpowiednia wiedza. Hiena przemykająca nocą koło obozowiska może nie być dzikim zwierzęciem, ale... ghulą. To jeden z demonów. Objawia się w postaci pięknej kobiety. Kusi mężczyznę wdzięcznym, erotycznym tańcem, a gdy on, zauroczony, pozwoli jej zbliżyć się do siebie, ta zmienia się w bestię i rozszarpuje mu gardło. Muzułmanie wierzą, że demony stworzył Bóg. Potrafią dowolnie zmieniać kształt - raz objawiają się jako człowiek, innym razem jako zwierzę, kamień, kwiat czy cieniste schronienie przed upałem Demony pustynne mogą czaić się | wszędzie: za skałą (skorpiony), w kępie wyschłych traw (węże) albo w przepięknych miastach; które jawią się nagle przed mi znużonego wędrowca; Biedak przyśpiesza kroku, by dobiec do oazy i napić się wody spod rozłożystych liści palm - gdy nagle ożywczy obraz rozpływa się jak mgła. To fatamor gana, złudzenie optyczne wywołane załamaniem się promieni słonecznych w temperaturze przekraczającej wytrzy-lość ludzkiego organizmu, upalna pogoda może nagle imać się: niebo gwałtownie ciemnieje, zrywa się wiatr. Już po chwili wznoszą się tumany piachu i wybucha burza piaskowa. Do dziś na szlaku karawan w wydmach piasku leżą szkielety ludzi i zwierząt zaskoczonych przez tego jakże rzeczywistego demona pustyni. Na szczęście miasta Maroka są bezpieczniejsze, pełne egzotyki. Kamienne mury wznoszą się w medynach (starej części miasta), na sukach (targach) pokrzykują zachęcająco sprzedawcy. Można tu nabyć amulety i dywany chroniące dom przed złymi urokami (wyhaftowano na nich kwadrat symbolujący kasbę, czyli waroniu domostwo). Widnieją na nich wielbłądy - symbol dostatku, drzewo - symbol życia, i strzegące przed wrogami skorpiony. Z minaretów kapłani nawołują wiernych do modlitwy. Kobiety przysłaniają twarze. Mężczyźni wyglądają groźnie. Podobno w Maroku można przepaść bez śladu . Nie wiadomo, czy przy czyną zniknięcia była złośliwa sztuczka demona, czy kłótnia z Beduinem czy Berberysem, gdzieniegdzie można spotkać derwiszy - tańczących proroków,świętych (za takich uznają ich Arabowie), wychudzonych na skutek życia w absolutnej ascezie. Ich błogosławieństwo może obronić turystę przed niebezpieczeństwami tego kraju. Nie wszystkimi, oczywiście. Aby pokonać złego demona, trzeba by mieć.mądrość biblijnego króla Salomona.
| < Poprzedni | Następny > |
|---|
