Wierzę w numerologię
Daria Trafankowska
Często zaglądam do horoskopów i przyznaję, że w nie wierzę. Jestem zodiakalnym Koziorożcem, ale takim nietypowym. Niezwykle interesuje mnie też numerologia. Mam bliską przyjaciółkę, która jest dziennikarką, ale również numerologiem - uczennicą słynnej Gladys Lobos, autorytetu w tej dziedzinie. Na podstawie mojej daty urodzenia i w ścisłym kontakcie ze swoją nauczycielką przygotowała mi moją osobistą kartę numerologiczną, dodając do niej nowe imiona. Stało się to, oczywiście, za aprobatą samej Gladys Lobos, która zaakceptowała ją, stawiając swoją parafkę. Na całym świecie jej uczniowie starają się pomagać innym ludziom. Lecz zanim dana osoba otrzyma własną kartę numerologiczną, upływa trochę czasu, gdyż Gladys podchodzi do swej pracy niezwykle rzetelnie i wszystko dokładnie sprawdza. Chciałam mieć taką kartę. Byłam bowiem ciekawa, jakie są moje mocne, a jakie słabe strony, by móc to w przyszłości wykorzystać.Gdy oglądałam tę kartę, wśród imion, których powinnam używać, było też z francuska brzmiące imię - Irenę. Przypomniałam sobie wtedy pewną rodzinną historię, której nie mogła znać ani moja przyjaciółka, ani tym bardziej jej mistrzyni. Moja mama miała siostrę Irenę. Gdy były małymi dziewczynkami, przyrzekły sobie, że jak urodzą się im kiedyś córki, to dadzą im swoje imiona, tzn. córka Ireny będzie nosić imię Krystyna, a Krystyny -Irena. W czasie wojny wywieziono moją mamę i ciocię na roboty do Niemiec. Po wyzwoleniu obozu przez aliantów część rodziny wróciła do kraju, a część została na Zachodzie.
Ciocia Irena wyjechała do Francji. Tam urodziła córkę, której dała na imię Krystyna. Moja mama wróciła do Polski. Jednak nie dotrzymała słowa danego siostrze, gdyż nazwała mnie imieniem Daria. Nie pomyślała, by dać mi na drugie imię Irena. Przez całe życie miała przez to wyrzuty sumienia. Tymczasem po tylu latach tamto imię do mnie wróciło...
| < Poprzedni | Następny > |
|---|
