| Między jawą a snem |
|
Podczas hipnozy możemy dotrzeć do naszej podświadomości. Dzięki niej zrozumiemy przyczyny własnych lęków i zachowań. Naukowcy zgodnie twierdzą, że hipnoza nie jest snem, chociaż jej nazwa pochodzi od greckiego słowa „hypnos" oznaczającego właśnie sen. Nie jest także stanem pośrednim między jawą a snem, jak twierdził słynny rosyjski fizjolog, Iwan Pawłow. Czym zatem jest? Można to przedstawić w sposób uproszczony: jest momentem, kiedy pewna część mózgu śpi, podczas gdy inne są zupełnie świadome. Przed poddaniem się hipnozie należy , się uspokoić i maksymalnie zrelaksować. W osiągnięciu odpowiedniego skupienia pomaga wpatrywanie się w jeden punkt albo rytmicznie poruszające się wahadełko. Następnie hipnotyzer sugeruje pacjentowi uczucie zmęczenia oraz potrzebę snu. Pacjent w stanie hipnozy koncentruje się wyłącznie na terapeucie. Nie przyjmuje większości bodźców z otoczenia, „wyłącza" także własne myśli i uczucia. Człowiek poddany hipnozie (medium) jest w stanie przyjąć tylko sugestie hipnotyzera, ponieważ działają one na pacjenta jak nakaz pochodzący z jego własnej podświadomości (np. hipnotyzer może kazać medium gryźć cytrynę i zasugerować, że je słodkie jabłko, a pacjent nie poczuje kwaśnego smaku!). Warto zwrócić uwagę na fakt, iż w czasie seansu bardzo często znika bariera językowa między hipnotyzerem a medium. Człowiek wprowadzany w stan hipnozy bez problemu rozumie wszystkie polecenia przekazywane nawet w zupełnie nieznanym mu języku. Dzięki seansowi hipnotycznemu lekarz może wymazać z pamięci pacjenta złe doświadczenia lub przykre wspomnienia. Nie każdy z nas jednak może być poddany hipnozie. Udowodniono, że taka podatność jest cechą wrodzoną. Około 5% ludzi jest na nią całkowicie odpornych, natomiast 95% poddaje się jej w różnym stopniu. Terapeuci są zgodni, że podatność na hipnozę zależy w dużej mierze od osobowości. Najłatwiej wprowadzić w nią ludzi o silnym charakterze, takich, którzy łatwo radzą sobie ze wszystkimi problemami. Najtrudniej osoby znerwicowane oraz histeryczne. Dużo zależy również od naszego stosunku do terapeuty (sympatia lub antypatia) oraz po prostu od wiary w sukces. Większość ludzi można wprowadzić w stan tzw. lekkiej hipnozy. Podczas seansu pacjent jest zrelaksowany i odprężony, ale kontroluje przebieg zabiegu. Niemniej jednak hipnotyzer może prowadzić terapię. Około 50% osób może osiągnąć stan średniej hipnozy, natomiast niewielu ludziom udaje się osiągnąć stan hipnozy głębokiej. Pacjent traci wówczas kontakt z rzeczywistością. Nie wie, gdzie się znajduje, zupełnie traci poczucie czasu, często ma halucynacje, a po zakończeniu seansu niczego nie pamięta. Tylko ok. 2% ludzi całkowicie poddaje się sugestiom terapeuty. Takie osoby można zupełnie pozbawić czucia, a nawet zoperować w czasie seansu! Hipnoza niewskazana jest w kilku przypadkach. Nie mogą się jej poddawać kobiety w pierwszych trzech miesiącach ciąży, ostrożnie należy ją stosować u dzieci do czternastego roku życia. Hipnoza jest bardzo niebezpieczna dla osób chorych psychicznie, będących w głębokiej depresji oraz mających padaczkę. Niepolecane jest również stosowanie hipnozy u ludzi niewidomych, może to bowiem zaburzyć ich „wewnętrzne widzenie". Hipnoza doskonale sprawdza się jako metoda wspomagająca tradycyjne kuracje.
|
